Tennis is een van de weinige sporten waar ik echt met plezier naar kijk. Afgelopen zondag 29 januari speelden Federer en Nadal weer tegen elkaar in de finale van Australian Open. Federer die de rust zelve is en tegenover hem, Nadal – één grote bonk met energie. Deze finale duurde ruim 3 en half uur. Moet je je voorstellen?!! Dat je 3 uur en 45 minuten achter elkaar moet sporten en blijven presteren (met zo weinig mogelijk missers). Bij tennis heb je niet de escape die je bij voetbal kan hebben om de tweede helft helemaal op verdedigen te gaan. Je moet blijven knokken voor elke punt.

Dat doorzettingsvermogen van topsporters vind ik ontzettend inspirerend. Ze gaan er volledig voor. Ze trainen zich suf, om op het moment dat het er op aankomt zich te kunnen meten aan de tegenstander.

Innerlijke strijd
In de voorbereiding voor het experiment over Millennials op 17 februari lees en bekijk ik van alles wat er gezegd en geschreven is over deze generatie:
Ze zijn lui.
Ze willen wel de overwinning en niet de training.
Ze zijn vluchtig en gewend aan snelle behoeftebevrediging.
Ze geven snel op.
Ze willen direct impact hebben.
Ze bewegen gemakkelijk mee met de veranderingen in de maatschappij.
Ze houden van een uitdaging.

Er lijkt een soort innerlijke strijd te zijn in deze generatie.
Luiheid vs ambitie.
Egoïsme vs de wereld willen verbeteren.
Grote drive vs klein doorzettingsvermogen

De potentie is aanwezig.
En juist die strijd maakt dat ik het zo leuk vind om met deze generatie te werken; de potentie is aanwezig. De wereld die vol verandering is, is de juiste omgeving voor hen om in te floreren. En tegelijk hebben ze uitdagingen voor zich. Zoals elke generatie dat heeft gehad.
In mijn bedrijf help ik mensen om hun dromen na te jagen, om in beweging te komen en met teleurstelling om te gaan. Het ideale plaatje wat juist de Millennial zo goed kent van films, series en social media, is niet de realiteit waarbinnen ze zelf leven en bewegen.

We zien de wedstrijden van sporters, maar niet veel van de trainingen. We zien het moment van overwinning en genieten ervan om het mee te beleven, maar we zien niet de weg hier naartoe of het vervolg op het winnen.
Wat is voor deze groep de drijfveer om te verbeteren? Hoe zorg je voor commitment en leer je ze doorzettingsvermogen?